Masih Alinejad:
Fragment przemówienia Masih Alinejad przy okazji przyjęcia Nagrody Odwagi podczas 18. Dorocznego Genewskiego Szczytu
Przez 47 lat reżim niszczył środowisko, naszą kulturę, nasz naród — wszystko. A na Zachodzie, demokratyczne kraje wciąż czekają na zreformowanie tego reżimu.
Więc moje pytanie jest bardzo proste: jak długo chcecie czekać, żeby zobaczyć, że pod rządami tak zwanych reformatorów — ludzie nadal są mordowani?
Ostatnio widzieliście, że wreszcie w Europie zmienił się język polityków. Bardzo się cieszę z tej chwili — gdy europejscy przywódcy rozumieją, że Ali Chamenei nie jest tylko Najwyższym Przywódcą, ale ojcem chrzestnym ISIS.
Ale nie powinniśmy się na tym zatrzymać.
Przez lata, kiedy stawiałam Europejczykom wyzwanie i pytałam, dlaczego negocjują z Islamską Republiką, mówili: „Teraz jest czas umiarkowanego prezydenta. Musimy otworzyć drzwi dyplomacji wobec umiarkowanego prezydenta Hasana Rouhaniego”.
Za Hasana Rouhaniego zabito 1 500 osób. Nazywali go umiarkowanym. My nazywamy go terrorystą.
Międzynarodowe media nazywają Masouda Pezeszkiana reformistą. Dlatego mówili, że trzeba z nim negocjować — żeby powstrzymać Alego Chameneiego. [W rzeczywistości] to marionetka Alego Chameneiego.
Za Masouda Pezeszkiana zmasakrowano 40 000 ludzi. Ponad 300 tysięcy osób zostało rannych. A 10 000 niewinnych protestujących oślepiono.
Nazywacie go reformistą? My nazywamy ich zabójcami.
A teraz chcę poprosić Europejczyków, by posłuchali choć kilku imion — tylko kilku imion — ofiar zabitych podczas tego powstania.
Mohammad Dżabbari stał w drzwiach, trzymając je gołymi rękami zamknięte, gdy siły bezpieczeństwa szturmowały budynek, planując aresztować nieuzbrojonych protestujących. Ocalił życie innych. W końcu funkcjonariusze zdołali odepchnąć drzwi, powalili go na ziemię i zabili.
Strażak. Człowiek próbujący ratować życie. Kiedy inni uciekali przed kulami, on biegł w stronę nieuzbrojonych ludzi. Jego zdjęcie obiegło internet, gdy niósł na ramieniu rannego. Siły bezpieczeństwa postrzeliły go i zabiły.
Faezeh Mostafan. Miała zaledwie 20 lat. Po tym, jak siły bezpieczeństwa ją zabiły, jej matka bała się, że ukradną jej ciało. Przytulała je aż do rana, żeby móc ją pochować.
Te imiona można wymieniać bez końca.
I dlatego chcę was zapytać, panie i panowie — to bardzo proste: wypowiadajcie ich imiona i stańcie po stronie tych, którzy poświęcili swoje życie — nie tylko po to, by wyzwolić Iran, ale by wyzwolić Europę od islamizmu, by chronić globalne bezpieczeństwo, by chronić was przed jednym z najniebezpieczniejszych reżimów: Islamską Republiką.
Stańcie po stronie narodu Iranu.
Stańcie za Rahą. Za Madżidem. Za Mohammadem. Za Mehdim. Za Pouyą. Za Pejmanem. Za Imanem. Za Abolfazlem. Za Aidą. Za lekarzem. Za dziećmi.
Imiona — imiona dają mi nadzieję. Bo inaczej wszyscy jesteśmy straumatyzowani.
Zabrali nam wszystko. Naszą ojczyznę. Członków naszych rodzin. Naszą wolność. Naszą godność. Ale nie odebrali nam nadziei.
Nasza nadzieja i nasz gniew są większe niż nasz strach. I zakończymy ten reżim.
Stańcie z nami.
To dla Irańczyków moment Muru Berlińskiego. Pomóżcie nam obalić mur dyktatury — teraz.
Historia wam się przygląda.
Dziękuję wam bardzo.
Masih Alinejad dziękuje UN Watch za wyjątkowe wsparcie dla narodu irańskiego
Dyrektor wykonawczy UN Watch Hillel Neuer z Masih Alinejad oraz szwedzką europosłanką Alice Teodorescu Måwe, 18. Genewski Szczyt, 18 lutego 2026
Odbierając Nagrodę Odwagi 2026 w imieniu „Bohaterów Iranu”, Alinejad odniosła się do swojej silnej relacji z UN Watch:
Chcę być szczera — wobec siebie i wobec każdego z was tutaj: nie chciałam tu przychodzić i odbierać tej nagrody. Ponieważ cały naród jest traumatyzowany. Ponieważ Irańczycy doświadczyli masakry — ponad 40 000 osób zabitych w zaledwie 24 godziny. A ja, jak miliony Irańczyków, jestem straumatyzowana. Pomyślałam: „Nie zasługuję na nagrodę. Czuję na barkach ciężar winy”.
Powiedziałam: „Potrzebujemy działania, a nie nagrody. Musimy zobaczyć, jak reszta świata zawstydza rząd i przestaje ich legitymizować — a nie ceremonię”.
Ale potem powiedziałam sobie: „Ta nagroda pochodzi od UN Watch, od Genewskiego Szczytu”. Przez lata i lata byliśmy sami w naszej walce, bo zachodni przywódcy porzucili naród Iranu. Ale UN Watch był tam — zapraszając dysydentów, aktywistów, liderów, prawdziwych przedstawicieli Irańczyków — na tę scenę.
I powiedziałam sobie: „Jeśli ta nagroda oznacza, że jesteśmy razem i że pozostaniemy zjednoczeni, aby wyrzucić władców Islamskiej Republiki z tego kraju, przyjmuję ją”. Bo wierzę, że to, co zrobił Hillel Neuer, zmieniło narrację Zachodu. Dlatego wielu Irańczyków nazywa go „Wujkiem Hillelem”.
Tło
UN Watch od dawna jest sojusznikiem i wspierającym Masih Alinejad, która zasłynęła uruchomieniem masowego ruchu inspirującego kobiety w Iranie do sprzeciwu wobec prawa o obowiązkowym hidżabie. W 2015 roku uhonorowano ją Międzynarodową Nagrodą Praw Kobiet podczas 7. Dorocznego Genewskiego Szczytu Praw Człowieka organizowanego przez UN Watch.
W 2023 roku, po tym jak UN Watch poprowadził skuteczną kampanię na rzecz wyrzucenia Iranu z Komisji ONZ ds. Statusu Kobiet, Alinejad przemawiała podczas wydarzenia UN Watch zorganizowanego z tej okazji, obok siedziby ONZ w Nowym Jorku.
W 2026 roku UN Watch sprowadził Masih Alinejad do europejskiej siedziby ONZ, by podzieliła się swoją historią z dyplomatami podczas otwarcia Genewskiego Szczytu 2026. Kliknij, aby obejrzeć wideo.
Link do oryginału: https://civicrm.unwatch.org/civicrm/mailing/view?reset=1&id=3997&cid=14419&cs=7ec48db62545704efd13b27679d29d77_1772736353_504
UN Watch, 5 marca 2026
Iran w Komisji ONZ ds Statusu Kobiet to kliniczny objaw schorzenia tej organizacji. Sama z siebie nie dostrzegła w tym głębokiej niestosowności - trzeba było akcji społecznej, żeby ten skandal ukrócić. Potem będzie się opowiadać o jej "międzynarodowym autorytecie" i powadze jej rezolucji...
Masih Alinejad bywa w niektórych miejscach traktowana jak maskotka; wszystko, co ma do powiedzenia - a są to rzeczy ważne, nieraz drastyczne - redukuje się do kącika hobbystycznego https://www.wysokieobcasy.pl/wysokie-obcasy/7,163229,32631767,to-pierwszy-poranek-w-moim-zyciu-kiedy-slysze-dobra-nowine.html To też sposób marginalizacji, bynajmniej nie zadziwiający dyskrecją.