Aynaz Anni Cyrus
14 maja 1948 roku (5 ijar 5708) – piątek – Muzeum w Tel Awiwie 37 żydowskich przywódców zgromadziło się w Domu Dizengoffa, w Muzeum w Tel Awiwie.
Golda Meir jest na miejscu. David Ben-Gurion stoi przy drewnianym stole. Pozostali to sygnatariusze deklaracji, która albo powoła do życia państwo, albo stanie się wyrokiem śmierci.
Pomieszczenie jest małe, zatłoczone, ciężkie ciężarem świadomości wszystkich tych nazwisk, których w tym pokoju nie ma.
Wszyscy znają fakty: brytyjski mandat wygasa o północy, arabskie armie mobilizują się na granicach i nie istnieje żaden plan awaryjny.
To nie jest świętowanie w takim sensie, w jakim świat rozumie świętowanie. To są ludzie, którzy zostali rozproszeni, których mordowano i którym powiedziano, że nie mają prawa istnieć — a teraz po raz pierwszy mówią coś przeciwnego. Radość w tym pomieszczeniu jest prawdziwa, ale towarzyszy jej pamięć o świeżych grobach. Sześć milionów martwych. Całe społeczności wymazane z powierzchni ziemi. Dzieci, które nigdy nie dorosną.
A teraz, w tej chwili, ocaleni robią jedyną rzecz, jaka im pozostała: odmawiają zniknięcia.
Ben-Gurion, przewodniczący Tymczasowej Rady Państwa, ogłasza niepodległość Izraela.
A poza budynkiem świat już decyduje, czy pozwoli im żyć, czy dokończy to, co zaczął Hitler.
Odbudowane państwo miało zaledwie 24 godziny, gdy zaatakowały je arabskie armie. Od 15 maja 1948 roku świat opowiedział się po stronie Hitlera.
Przez kolejne osiem dekad Organizacja Narodów Zjednoczonych potępiała Izrael za obronę tego, co sama przegłosowała jako państwo. Więcej ogłoszono rezolucji przeciwko Izraelowi niż przeciwko Korei Północnej, Iranowi, Syrii i Chinom razem wziętym.
Rada Praw Człowieka ONZ, w której Arabia Saudyjska i Wenezuela zasiadają jako sędziowie, potępiła Izrael częściej niż jakiekolwiek inne państwo na świecie. Nie proporcjonalnie częściej. Częściej w ogóle. Gdy Assad truł gazem własnych obywateli, gdy ISIS paliło więźniów żywcem, gdy Chiny budowały obozy koncentracyjne dla Ujgurów, ONZ zajmowała się przygotowywaniem kolejnej rezolucji dotyczącej izraelskich osiedli.
Każda izraelska obrona spotykała się z międzynarodowym potępieniem. Każdy izraelski budynek uznawano za przeszkodę dla pokoju. Każde utracone izraelskie życie traktowano jak statystykę w narracji „obie strony są winne”.
78 lat tej samej presji. Tej samej logiki. Tego samego rezultatu: Izrael przetrwał, a świat obwinia go za to, że przetrwał.
Państwa sąsiednie nigdy nie przestały. Egipt i Jordania zawarły pokój dopiero po przegraniu wielu wojen. Syria, Liban, Irak i Islamska Republika Iranu nadal odmawiają uznania prawa Izraela do istnienia.
Nie chodzi o spór o granice. Chodzi o odmowę uznania, że Żydzi mają jakiekolwiek prawo do własnego państwa.
Karta Hamasu wzywa do zniszczenia Izraela. Hezbollah istnieje po to, by go unicestwić. Autonomia Palestyńska wypłaca pensje terrorystom mordującym izraelskich cywilów. To nie jest konflikt o ziemię. To odmowa zaakceptowania, że Żydzi maja prawo do życia.
A Stany Zjednoczone, tak zwany sojusznik Izraela, przez te same 78 lat krępowały mu ręce. Pomoc obwarowana warunkami. Broń objęta ograniczeniami. Presja, by negocjować z ludźmi, którzy otwarcie wzywają do jego zniszczenia. Za każdym razem, gdy Izrael się broni, Ameryka żąda powściągliwości. Za każdym razem, gdy z Gazy wystrzeliwane są rakiety, USA apelują o deeskalację. Kiedy Izrael buduje domy w Jerozolimie, własnej stolicy, Departament Stanu potępia to jako przeszkodę dla pokoju. Ale gdy Hamas wystrzeliwuje 4000 rakiet na izraelskie miasta, odpowiedzią jest zaniepokojenie i dyplomacja apeli do „obu stron”.
Izraelowi nigdy nie dano pokoju jako opcji. Oferowano ograniczenia. I żaden naród na ziemi nie jest zmuszany do uzasadniania swojego prawa do istnienia w taki sposób jak Izrael.
Arabia Saudyjska jest monarchią absolutną, która ścina dysydentów i traktuje kobiety jak własność. Nikt nie sugeruje, że nie ma prawa istnieć.
Islamska Republika przez ostatnie 47 lat masakrowała dysydentów, tłumiła protesty i zabijała własnych obywateli; szacuje się, że liczba ofiar przekroczyła 100 tysięcy. Mimo to świat swoją obsesję kieruje na rząd Izraela.
Chiny okupują Tybet, budują obozy koncentracyjne dla muzułmanów i pozyskują organy od więźniów. Turcja okupuje północny Cypr. Pakistan powstał poprzez podział i masowe przesiedlenia. Katar finansuje islamistyczne ruchy w całym regionie.
ONZ nie poświęca czasu na żądanie, by te państwa uzasadniały swoje istnienie albo demontowały swoje granice.
Ale Izrael — demokracja, w której Arabowie zasiadają w parlamencie, gdzie muzułmanie mają więcej praw niż w jakimkolwiek kraju z większością muzułmańską, gdzie rządy prawa obowiązują wszystkich jednakowo — słyszy, że jest nielegalnym, apartheidowym, kolonialnym państwem bez prawa do obrony.
Izrael jest nieustannie atakowany, podczas gdy prawdziwi zbrodniarze pozostają bezkarni. Iran publicznie wiesza ludzi na dźwigach. Talibowie zniewalają kobiety. Boko Haram porywa uczennice. ISIS krzyżuje chrześcijan. Ta lista jest dużo dłuższa.
To nie jest kwestia praw człowieka. To jest kwestia żydowska.
Wiem, ponieważ wychowano mnie w nienawiści do nich.
Dorastając w Iranie, uczono mnie skandować „Śmierć Izraelowi”, zanim jeszcze wiedziałam, gdzie Izrael leży. Powiedziano mi, że Żydzi są wrogiem. Nigdy nie wyjaśniono dlaczego. To było po prostu oczywiste. Nienawiść bez powodu. Obarczanie winą bez przyczyny. To była norma.
Potem, kiedy przyjechałam do Ameryki, zaczęłam studiować, czytać historię i zrozumiałam, że to, czego mnie uczono, było kłamstwem. A teraz widzę, jak ta sama irracjonalna nienawiść, w której zostałam wychowana, rozprzestrzenia się na Zachodzie — przebrana za progresywny aktywizm, za troskę o prawa człowieka, za solidarność z uciskanymi.
To jest to samo kłamstwo. Tylko lepiej opakowane.
Dziś, 14 maja 2026 roku, antysemityzm osiąga rekordowy poziom w zachodnich demokracjach. Na amerykańskich kampusach studenci skandują wezwania do intifady. W europejskich miastach synagogi wymagają uzbrojonej ochrony. A w kościołach na całym Zachodzie pastorzy głoszą kazania przeciwko Izraelowi w imię żydowskiego Mesjasza, który nakazał swoim wyznawcom kochać naród żydowski.
Jezus był Żydem. Przestrzegał Prawa. Nauczał w synagogach. Obchodził Paschę. Nazywał naród żydowski swoim własnym.
W Ewangelii Jana 4:22 powiedział: „Zbawienie bierze początek od Żydów”.
„Wy czcicie to, czego nie znacie; my czcimy to, co znamy, bo zbawienie bierze początek od Żydów”.
Paweł napisał w Liście do Rzymian 11, że dary i wezwanie Boże są nieodwołalne, że Izrael pozostaje umiłowany ze względu na patriarchów, że poganie zostali wszczepieni w przymierze, a nie zastąpili go.
A jednak współczesne kościoły oczerniają Izrael w Jego imieniu. Nazywają to sprawiedliwością. Nazywają to staniem po stronie uciskanych. Przywołują słowa Jezusa o miłości bliźniego, ignorując fakt, że Jego bliźnimi byli Żydzi, że Jego apostołowie byli Żydami i że cały fundament ich wiary jest żydowski.
To jest teologiczna zdrada.
Chrześcijanie, którzy twierdzą, że podążają za Jezusem, kibicują ruchom otwarcie wzywającym do unicestwienia narodu, z którego On pochodził. Aktywiści, którzy deklarują troskę o prawa człowieka, ignorują każde okrucieństwo poza tymi, za które obwiniają Żydów. ONZ, która powstała w cieniu Holokaustu, poświęca więcej czasu na potępianie państwa żydowskiego niż jakiegokolwiek reżimu na ziemi.
To powinno być nie do obrony. Powinno być niemożliwe do usprawiedliwienia. A jednak stało się modne.
78 lat po Deklaracji schemat się nie zmienił. Nienawiść jest ta sama. Kozioł ofiarny jest ten sam. Podwójne standardy są te same. Zmieniła się jedynie retoryka.
A Izrael nadal istnieje, ponieważ to nie jest nadzieja. To jest obietnica Pana.
Alleluja.
Pan ukazał się Abrahamowi i powiedział: „Twojemu potomstwu oddam tę ziemię”. Abraham zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał.
Księga Rodzaju 12:7
Od tego wszystko się zaczyna. Nie od 1948 roku. Nie od brytyjskiego mandatu. Nie od głosowania ONZ, arabskich armii czy terminu wybijającego o północy.
To zaczyna się od Bożego przymierza z Abrahamem — obietnicy złożonej tysiące lat przed tym, jak ktokolwiek narysował granicę na mapie, zanim Brytyjczycy podzielili Bliski Wschód, przed Osmanami, przed krzyżowcami, zanim Rzym spalił Drugą Świątynię i rozproszył lud, który ją zbudował.
Przymierze zostało zawarte z Izaakiem. Dziedzictwo przeszło na Jakuba, który stał się Izraelem. Jego potomkowie nieśli to imię przez wygnanie, przez niewolę, przez każde imperium, które próbowało ich wymazać. Nieśli je, ponieważ zostało obiecane. Nie nadane przez człowieka; obiecane przez Boga.
To nie jest współczesna polityka. To jest wola Pana i nie podlega negocjacjom.
Link do oryginału:
Live up to Freedom, 14 maja 2026
Od tłumacza:
A co, jeśli podobnie jak ja jesteś ateistą i nie wierzysz w religijne mity założycielskie? Mają je wszystkie narody. (Do gościnnego Piasta przyszły dwa anioły, najadły się napiły i tak powstała Polska.) Pozostają tysiące lat związków narodu żydowskiego z ziemią Izraela, pozostaje najstarsza nienawiść świata, pozostaje fakt niekończących się prób ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej. Ponownie żyjemy w czasach, w których elementarna przyzwoitość nakazuje odwrócenie się od większości, która raz jeszcze powróciła w stare koleiny ludobójczej nienawiści.
Gdy mitów brak, trzeba je tworzyć nieledwie na poczekaniu. To a propos opowieści o Piaście i Posłańcach - o mitologii polskiej wiadomo niewiele, a opowieść wspomniana, razem z historią Wandy, co Niemca nie chciała, należy raczej do opowieści budujących. Te zaś są może wyrazem tęsknoty za mitologią utraconą.
Z mitów i opowieści substytuujących je wynika całkiem sporo, łącznie z kształtem prawa - o czym się można przekonać w wielu krajach, niewyłącznie odległych. Weberowskie "odczarowanie świata" ślimaczyło się iemiłosiernie, czego świadectwem jest przecież bardzo świeże dokończenie europejskiego procesu przyznania praw wyborczych kobietom. Standardy w rodzaju prawa do własnego majątku, swobodnego wyboru możliwości pracy i osobistego pobierania przysługujacego wynagrodzenia to też innowacja, nawet w "starej" Europie (np. we Francji czy Szwajcarii).
Opór wobec tych rozwiązań wynikał z uwewnetrznionych wyobrażeń mitycznych; ba, mitologia nieraz wpływała na dociekania naukowe - vide, poszukiwania materialnych źródeł histerii albo dociekania (zakładanych) negatywnych związków pomiędzy nadmiarem wykształcenia a kondycją zdrowotną. jak płynna bywała granica miedzy mitem a nauką, poucza przykład Ottona Weiningera, którego "Płeć i charakter" liczy się pomiedzy... rozważania filozoficzne.
O tym rzadko chce sie pamiętać. Niesłusznie, bo pamięć, że mitologie hasały i po uczonych podwórkach może na tyle trzeźwić, aby po pierwsze, zachować nieco sceptycyzmu wobec wszystkiego, co sie prezentuje jako naukowe. po drugie zaś, aby uniknąć pułapki fałszywej dychotomii - że tu oto są maniacy, którzy swoje pomysły wywodzą z mitologii, a tu jesteśmy my, niepokalanie racjonalni.
Tym wiekszą ostrożność trzeba chyba zachować wtedy, gdy ma się do czynienia z mitologią istotnie dawną i rozbudowaną. Na tyle przy tym związaną z konkretem (w rodzaju topografii), że pewne jej fragmenty są nie tyle gołym mitem, ile raczej historią w mit wpisaną. I takie rozróżnienie, co jest czym, wydaje się niezbedne przy rozważaniach o mitologii żydowskiej.
To nie jest ekstrawagancja, ale dokładnie to samo podejście, które zaleca się przy badaniach historycznych nad innymi przekazami pismienniczymi. Z tego, że kroniki, diariusze, sylwy itp. bynajmniej nie są wolne od cudów oraz zdarzeń nadzwyczajnych historycy na ogół nie wyciągają wniosków, że należy zdecydowanie odrzucić każdy dokument, który takie wątki zawiera. Na ogół... bo w praktyce może być tak, że cud nad Wisłą i owszem, ale nad Jordanem to już w żadnym razie. No, chyba że ten jeden raz, dawno, dawno temu, gdy głos z niebios (Bat Kol) obwieścił coś o Synu miłym. To już jest fundament teologii czyli jednej z dyscyplin naukowych (Amen).